1909 - Een zweem van catacombe

1909 - Een zweem van catacombe

Op een zachte lenteavond in april 1909 wandelt de archeoloog en historicus Victor Tahon door de Isabellastraat. Het is er stil. Ze is veroordeeld om te verdwijnen. Binnenkort starten de afbraakwerken. De hele wijk wordt met de grond gelijkgemaakt.
In het boek De Isabellastraat en de tuin van de kruisboogschutters dat hij drie jaar later in 1912 schreef mijmert Victor Tahon: “Bent u wel eens op een avond gaan dwalen door de oude verlaten straten, veroordeeld tot een nakende dood. Heeft u de charme geproefd van hun ingetogenheid, de zachte aantrekkingskracht van hun kalme melancholische sfeer? En heeft u bij het verlaten niet zonder droefheid gedacht dat binnenkort, over enkele dagen, deze oude straten, deze aangename hoekjes er niet meer zullen zijn en dat uw ogen nooit, nooit meer deze oude vertrouwde beelden zullen zien?”
Terwijl hij zo rouwt over de oude straat spreekt hij ook over “galerijen” die zich onder het Koningsplein bevinden en die hij heeft kunnen betreden: de resten van het oude Coudenbergpaleis. Hij beschrijft een doolhof van gangen, zalen en kelders die hem herinneren aan de catacomben van Parijs. Hij beschrijft zijn ontzetting wanneer een oorverdovend lawaai, zoals bij een aardbeving weerklinkt in een van de gangen. Maar het is slechts het geluid van de tram die aan volle snelheid boven zijn hoofd over het Koningsplein dendert…